Nuk janë larg ata që nuk janë më. Ata jetojnë aty ku pushon fjala dhe fillon ndjesia — në heshtjen e mëngjesit, në erën që prek perden, në një këngë që nuk e kujtonim dot dot.
Të vdekurit nuk harrohen. Ata ndryshojnë vendbanim: nga krahu ynë, kalojnë brenda nesh. Bëhen kujtime që ngrohin, bëhen mungesa që mëson të mbash, bëhen ato fraza të pathëna që i thuash vetëm në lutje. kujtime per te vdekurit
Prandaj, për të vdekurit — një çast heshtje. Jo zi. Por dashuri që nuk mbaron. Nuk janë larg ata që nuk janë më
Ne i kujtojmë jo për të qarë mbi gurë të ftohtë, por për të ecur më lehtë, duke ditur se dikur na duan ende. Nuk ka vdekje të plotë, për sa kohë që dikush thotë emrin e tyre në zë ose në zemër. Ata ndryshojnë vendbanim: nga krahu ynë, kalojnë brenda